Artık Pozitivist

Geride kalan günler hatta haftalar bana yıllar gibi gelmiş.Aşkıma yani İstanbul'uma kavuşmam apayrı bir duygu benim için.02:55 treniyle gelme fikrini kafama koyduğum günün sabahı uyandığımda turkcellin bin kontörlük hediye sms i günün güzel startını vermişti hemde o bin kontör her yöne kullanılınca tadından yenmedi.Gece 01:30 sularında istasyonu arayıp rötar durumunu öğrendim 03:30-03:45 arası gelcek tren dendi ben 4 buçuk 5i bulur rahatlığıyla 03:15 gibi bavulumu hazırladım 20 geçe gayet rahat şekilde istasyonu aradım ama o da ne trende ekstra bir rötar yoktu koşarak gittim kalan tek bilet numarasız vagona aitti ve trene bindiğimde ayakta kaldığımı anlamam fazla vaktimi almadı ama o kadar huzurluydum ki istanbuluma kavuşacağım için sorun etmeden restoranta yöneldim eskişehire kadar çay ve tren içinde tanışılan yol arkadaşlarıyla geçtikten sonra yerimi buldum ve mutlu şekilde uyumaya başladım uyandığımda yol arkadaşım haydarpaşaya geldik yoksa geri mi döneceksin dediği an tüm uykum dağıldı kadıköye kadar yürüdüm o devasa bavulumla etrafa bakan bir yabancı edasıyla.Nasıl da özlemişim vapura 20 dakika süre olduğunu öğrendim aldım gazetemi oturdum bi çay bahçesine önümde çayım dudağımda sigaram ve sayfalarını çevirdiğim gazetenin arkasında avrupa yakası.Anlatılmaz yaşanır dedikleri bu olsa gerek sanki 38 saat sonra geri dönüş için bu şehirden ayrılacak olan başkasıydı da ben değildim? Adımımı attığım andan itibaren her türlü derdi kederi olayı ardımda bıraktığıma inandığımı düşünürken yine bir telefon görüşmesi nevruzda keşke gitmeseydin diyordu.reci aşkına , İstanbul'una kavuşmuşken takar mı bunları? 10da haydarpaşada 12de evinde olan ben evdekileri şoka uğrattım yine habersizlerdi ama belli onlar da özlemiş..Yemek yedim çıktım dışarı yaklaşık bir yıl olmuş görüşmeyeli Burak'la Bora'yı görüyordum yinede ama özellikle Burak'ı çok özlemişim.Heralde cennet cehennem tercihinin yerine bana kendi cennetinde kal deseler tüm sevdiklerim İstanbulda benimle beraber olmalı derdim.Bu mükemmel günün bloğu yazmadan önceki son dakikaları da o kadar mkemmeldi ki sanırım inanmış kırılmamış :=) Aklımdan bile geçmeyen bir hiç uğruna az kalsın kalp kırıyordum sanırım bu krizi teğet geçtim.Dünya şuanda bana güzel ya pazartesi sabahı bir 3. dünya ülkesinin 3. dünya şehrinde 2 yılın ardından ilk kez bir hafta süreyle derse gideceğim.Umarım hayata hep bugünkü kadar pozitif bakarım bakabilirim baktırılırım.Dünya bana güzel ya...